Reisverslagen

Clubweekend 2017 Duiven

Inleiding

Ons jaarlijkse clubweekend hielden we dit keer van vrijdag 1  tot en met maandag 4 september, met als einddoel het Van der Valk Hotel in Duiven (bij Arnhem). Er hadden zich 16 deelnemers gemeld. Wat minder dan voorgaande jaren, maar ja, een aantal vaste inschrijvers had toevallig wat anders. Kan gebeuren.Allereerst het inleveren van onze bagage op donderdagavond  bij Rinus. Hij heeft een grote auto waar het allemaal in moest, terwijl zijn partner zou zorgen dat die bagage vrijdagmiddag bij het hotel kwam.

Dag 1 Breukelen – Duiven

Vrijdagochtend verzamelden we om 9.00 uur bij het Regthuys. Eerst een kopje koffie en na het maken van een paar foto’s stapten we om half tien  op de fiets. Het weer was prima. Hans en Wim voorop met  Evert er vlak achter, want hij is immers degene die de routes heeft uitgezet en ook precies weet hoe we moeten rijden.

Na een zeer voorspoedige rit van een kilometer of 40, kwamen we bij het eerste koffieadres. Prima geregeld en een half uurtje later weer verder, naar een prachtige plek voor de lunch. Ook hier alles dik voor elkaar en voort ging de reis.

Uiteindelijk waren we zo rond 16.00 uur bij het hotel. Wim ging naar de receptie om de naamkaartjes voor de kamers op te halen en een sleutel voor een afgesloten fietsberging. Inmiddels was de auto met bagage bij het hotel aangekomen. De vriendin van Martin was voor de gezelligheid ook meegekomen.Eerst even op het terras een drankje (of meerdere drankjes!) Mag ook wel na ca. 115 km en daarna naar de kamers, douchen en om 19.00 aan tafel. Beide dames hebben ’s avonds gezellig meegegeten en zijn daarna weer terug gereden naar Breukelen.

Uiterst geslaagde dag.

Dag 2 Tocht door de Achterhoek

De volgende dag vanaf 8.00 een lopend ontbijtbuffet. Wat een rijkdom ligt er dan. Rond 10.00 weer gaan fietsen met opnieuw prima weer. Evert leidde ons nu via een stukje Duitsland door de prachtige Achterhoek. Wat klimwerk bij Hoch-Elten en af en toe wat wegen met klinker bestrating. We waanden ons bijna deelnemer aan Parijs-Roubaix. Ook 2 keer met een pontje een rivier over. Het koffie- en lunch adres had alles ook nu weer goed op orde.  Wat later in de middag even wat dikke regendruppels, maar het zette gelukkig niet door. Inmiddels had de helft al z’n regenjack aangedaan, wat dus duidelijk overbodig bleek. Rond 16.30 terug in hotel, drankje, enz. (125 km gereden.)

’s Avonds Live Cooking met een enorme keuze, alles even smakelijk en als klap op de vuurpijl waren de drankjes deze avond gratis. Een aantal leden had nu duidelijk meer dorst dan de andere avonden. Maar geen probleem, iedereen kon nog prima naar z’n kamer lopen wat later op de avond.

Dag 3 Vrij programma

Zondag is traditiegetrouw vrij in te vullen. Ook deze dag was de weersverwachting veelbelovend. Na het ontbijt gingen Cock, Herman, Peter en Hans S.  naar Arnhem. Met een taxi heen, de trein terug, maar wel met het nodige loopwerk. In Arnhem was er een manifestatie in het kader van “Arnhem Mijn Stad Dag”. Lezingen, muziek en allerlei gezellige festiviteiten. Zij kwamen enthousiast terug en vertelden dat zij een leuke dag hadden gehad, dus moeten we dat maar geloven.

Auke ging met z’n racefiets naar Doesburg. Heen en terug 30 km. Doesburg is een leuk, oud stadje met o.a. een mosterdmuseum. Heeft het naar eigen zeggen ook naar de zin gehad.

De rest, 11 man, ging een stuk fietsen en daar zat o.a. de Posbank bij. Dat klimwerk is natuurlijk leuk, maar afdalen nog leuker. Helaas was het loeidruk.  Veel racefietsers, motorclubs, oude auto’s en vanzelfsprekend heel veel dagjesmensen.

Nadat we de Posbank twee keer van verschillende kanten hadden beklommen werd de drukte ons teveel en leek het ons verstandiger om maar weg te gaan. Na een lunch ergens in Arnhem zijn we terug gereden naar het hotel waar we om een uur of drie aankwamen, nog juist op tijd om  de Vuelta op tv te bekijken.

Vanzelfsprekend aten we pas om een uur of acht, want er moest natuurlijk eerst naar Bulgarije – Nederland worden gekeken.

Dag 4 Duiven – Breukelen

Maandag na het ontbijt de bagage inpakken. Inmiddels waren de 2 dames gearriveerd bij het hotel en kon alles in de auto. Even een groepsfoto maken en daar gingen we weer. Mooi weer, licht oosten windje in de rug. Wat wil je nog meer?

Helaas: na 6 km reed Evert over een vluchtheuveltje. Hij zelf had gelukkig niets, maar z’n voorwiel was onbruikbaar. Daar sta je dan, ergens in de middle of nowhere. Na ampele beraadslagingen werd er met de  dames gebeld met de vraag of zij terug  wilden rijden naar het hotel. Was niet zo simpel, want zij reden al op de A12 en moesten eerst nog een afslag vinden. Rinus, Lex, Adrie en Martin fietsen in de tussentijd ook terug naar het hotel, om van daar uit te proberen een fietsenmaker te vinden. Op maandagochtend valt dat echter niet mee. Uiteindelijk een winkel gevonden die ergens een wiel had liggen. Rinus en Adrie met de auto er naartoe, maar dat bleek een loos verhaal. Geen nieuw wiel dus, maar wel een uur of anderhalf verspeeld.

Uiteindelijk is de auto terug gereden naar het wachtende groepje en daar is de fiets van Evert ingeladen. Maar Evert moest natuurlijk wel met ons meefietsen, hij is immers de man die de route heeft uitgezet  en dat kon niemand overnemen. Goede raad was duur.  Uiteindelijk heeft Herman zich “opgeofferd” en is met de trein terug gegaan.  Auto weer terug naar het hotel, want daar waren die 4 jongens nog.

Kortom, 2,5 uur later konden we weer verder, maar nu met 15 man. Koffieadres afgebeld en rechtstreeks door naar het lunchadres, via de snelste route. Maar ja, wat is de snelste route? Uiteindelijk dwars door Arnhem, tot ergens een bordje Oosterbeek en iets verderop Papendal. Vandaar wisten de 2 voorrijders, nog steeds Hans en Evert, de weg wel te vinden. Lunchadres (Klein Zwitserland) inmiddels ook gebeld dat we wat later zouden arriveren, hetgeen gelukkig geen probleem was.

Maar als je om 9.00 uur hebt ontbeten en pas om 15.00 uur een echte stop hebt, wil je best!  En toen we na een prima lunch weg wilden rijden was er toch nog die ene lekke band. Maar in de ervaren handen van Cock was dat zo geregeld. Was trouwens ook z’n eigen band.

17.30 weer in Breukelen, na een rit van 100 kilometer. Nog even een afscheidsdrankje op het terras en daarna naar huis.

Alles bij elkaar: zeer geslaagd, mooi weer, veel gelachen en afgezien van de pech met het wiel, geen problemen.

Wim: bedankt voor het regelen van hotel en koffie/lunch adressen

Evert: bedankt voor het uitzetten van prachtige routes. Wat een klus.

Hans: bedankt voor het voorrijden. Heeft de boel op een keurige snelheid gehouden, voor iedereen haalbaar.

Cock: voor de foto’s

Henny en Sis: voor het vervoer van de bagage.

Wim Aerns

 

Klimweekend 2017 Winterspelt

Inleiding door Koos Berkelaar

Dit klimmersweekend stond in het teken van prachtig weer. Net zoals vooraf jaar was het weer uitmuntend. Elke dag zon en op de laatste ochtend leek er onweer te komen, ….dit is een cliffhanger naar dag 4. Ook kende het klimweekend uiteindelijk een hoop afvallers. Harry heeft nog nooit zoveel contact met de hoteleigenaar gehad als in dit jaar. Kamertje erbij en kamertje eraf. Om het beeld kort te schetsen. Als eerste bleek Ad zijn doelstelling qua trainen niet te halen, dus exit Annemarie en Ad. Peter bleek een te drukke agenda te hebben, dus exit Peter. Een overstekende fietser in Abcoude had een blinde vlek voor titanium, dus exit Walter. Auke had het uiteindelijk qua training ook niet gered en Rinus kon niet mee vanwege familiaire redenen. Gelukkig is Leen altijd bereid om mee te gaan, als de weersvoorspellingen goed zijn, dus we waren met 17 man en Thea.

En onder die mannen was Thad die met krukken het hotel binnen liep, een schaarbeweging tijdens het voetbal had een zweepslag veroorzaakt.

Dag 1 B-ploeg door Herman Engelen

B-ploeg: Dirk, Hans, Henk, Herman, Jaap, Karel, Ko, Leen, Martin, Wim
Ondanks de files rond Luik waren we in staat om slechts met een kleine vertraging rond kwart over twee te vertrekken voor de opwarmrit. Als voorproefje gingen we gelijk linksaf de heuvel op om voor de eerste keer de kuiten te testen. Jaap had een schitterende tocht uitgestippeld door Duitsland, België en Luxemburg. Met Hans als locomotief wervelden wij door het Eifel heuvellandschap. Mooie klimmen en snelle afdalingen. De locomotief moest af en toe wel afgeremd worden.

De beloofde stop bij de ridders (Reiterstube) in Uhren kon geen doorgang vinden wegens een tekort aan stoelen op het terras [bezet door de overal aanwezige motormuizen]. In overleg werd besloten door te rijden naar het hotel. Jaap had ons een laatste, bijna vlak, stuk van 15 km over een voormalige spoorlijn beloofd maar die bleek spoorloos te zijn. Dan maar een paar extra hellingen. Hans en Ko, als beste klimmers, maakten bijna van elke helling een wedstrijd. Pech voor hen was dat de route aan begin van de Steinkopf heuvel linksaf was i.p.v. rechtdoor omhoog. Karel heeft nog geprobeerd hen te achterhalen maar zag ze beiden over de heuvel verder rijden. Na een kwartier wachten, gingen wij verder richting Winterspelt waar het Benediktiner Weissenbier ons uitnodigend opwachtte. Hans en Ko arriveerden een klein uurtje later.

Dag 1 A-ploeg door Lowie Kaspers

Op en neerdag 1

Vrijdag 9.00 uur dan eindelijk het begin van het bekende Klimweekend. Koos zou zich bij mij melden om dan samen af te reizen naar Kockengen om Harry op te halen. En dat allemaal onder de noemer jij hebt zo’n handig rekje waar 3 fietsen op passen. Zo geschiede.
Koos was redelijk op tijd, tassen in de auto fiets op het rek en even afscheid nemen van het thuisfront en dan op weg naar Kockengen. In de buurt van Kockengen werden we herhaaldelijk gewezen op de diverse parkeer mogelijkheden rondom Kockengen. Bleek dat er een wielertocht was georganiseerd en ja een auto met 2 fietsen achterop ziet er uit als potentiële klanten dus die verwijzen je graag naar P. Helaas voor de organisatie gingen wij richting Harry .

Fietsen even weer gerangschikt, bagage geladen en op weg naar Winterspelt. Vlak bij de lichtstad begon het gedonder al, file! Gelukkig hadden we een geboren en getogen Brabo uit Eindhoven in de auto. En via allerlei sluipwegen konden we de file redelijk omzeilen. Maar er was nog meer fileleed opkomst via de app. Gelukkig waren wij als een van de laatste vertrokken en konden zo profiteren van de kennis van onze clubleden die eerder vertrokken waren. Dus snel de TomTom route omzeilen en via Aken onze route vervolgen. Ging voorspoedig en dan ook als een van de eerste aangekomen in het hotel. Bleek een prima hotel te zijn en dus maar snel de kamer opgezocht en uitpakken maar.

Een half uur later stonden we klaar voor een eerste verkenningsritje in de omgeving.

Gelukkig wisten we toen niet wat we nu weten. De rit was maar 60 Km maar ik heb nog nooit zoveel klimmetjes gezien boven de 10% op zo’n klein gebied. De route ging op en neer en sommige stukken gingen richting de 15%. Best veel op zo’n gewennings dagje, voordeel was wel dat de dagen erna als redelijk relaxt werden ervaren. Al met al een prima eerste dag die werd afgesloten met een goede maaltijd  en natuurlijk wat gerstenat; “ein grosse weisse”.

Dag 2 A-ploeg door Koos Berkelaar

De eerste dag was voor ons leerzaam. Het bleek dat het volgen van de GPS vaak leidde tot vertragingen, omdat het wegennet zo verfijnd was, dat pas na 100 meter bleek dat we toch dat weggetje links hadden moeten nemen. Harry, Hans en Thea hadden op basis van de originele route van Jaap, de Eifelse plaatsnamen genoteerd en die hebben we braaf gevolgd. Hadden we op dag 1 wel zo’n 15 Keutenbergen beklommen, op de 2e dag waren er mooie wat langere en geleidelijke beklimmingen bij. Samen met de heerlijke temperaturen, leek het wel een grote reclamespot voor een klimweekend van de TC Breukelen. Helaas duurde het rondje 115 kilometers, iets te lang voor een reclamespot. Dus al snel had ik tijdens het fietsen een visioen van Thad die met een cocktail aan de rand van het zwembad zat. Doping mag misschien niet werken, visioenen werken ook niet.

Tijdens het klimmen vielen de verschillen tussen de 7 hoofrolspelers goed op. Had ik vooraf de verwachting met minstens de bolletjestrui naar huis te gaan; dit werd wreed verstoord door Harry, die blijkbaar een heel ander trainingsschema had gevolgd, dan in mijn boekje stond. En niet alleen Harry peddelde mij makkelijk voorbij; eigenlijk bijna iedereen. Alleen Wilco en Thea hadden zo’n beetje dezelfde klimmersbenen op deze 2e dag. En van Thea weet natuurlijk iedereen dat zij alleen maar beter wordt gedurende de dag en dagen.

Het grote voordeel van achteraan fietsen, is dat je een prachtig overzicht hebt op de groep en op de mooie golvende omgeving. Eigenlijk is dat het meest mooie van het fietsen in het klimweekend; het is afzien, maar uiteindelijk kom je weer aan op de plek waar je vertrokken bent en dan wacht er misschien niet iemand met een cocktail, maar “ein grosse weisse” gaat er dan met veel genoegen in!

Dag 3 B-ploeg door Wim Aerns

Zaterdag 27 mei gingen na het ontbijt de A en de B ploeg tegelijkertijd op weg, elk voor z’n eigen route. Meteen na het hotel ging voor de B ploeg de weg stijl naar beneden. Mooi asfalt, overzichtelijke bochten. Lekker begin. Op dat moment beseften we nog niet later op de dag dat deze weg vervloekt werd.

Jaap had wederom prachtige wegen uitgezocht. Op en neer, sommige stijgingen wel erg zwaar. Maar het is immers een klimweekend.

Aan het begin van de 20e eeuw waren in de hele Eifel een aantal spoorbanen aangelegd. Nu al lang niet meer als spoorbaan in gebruik, maar als mooi geasfalteerde fietspaden druk bereden. Schitterend en na al dat klimwerk waren deze vlakke paden een verademing.

Onderweg nog ergens een meeting gezien van oude sportauto’s. Leuk.

Regelmatig werd er even gestopt om op elkaar te wachten, om even op adem te komen en een paar keer voor koffie. Dirk had zijn in middels wereldberoemde zelf gebakken cake bij zich en dat hebben we ons goed laten smaken.

Langzaam aan weer richting hotel. Ergens zat daar een steile klim in. Voor de meesten van ons op het lichtste verzet. Snelheid: 6 à 7 km per uur. Toen we allemaal met zeer veel moeite boven waren stond er een bordje met 15%. Kijk, voor ons is dat het echte klimwerk en we beseften toen dat we ook de andere dagen zulke klimmen hebben gehad: er waren wel meer stijgingen waar iedereen op het lichtste verzet naar boven ging.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ergens beneden gingen 4 mannen van onze groep nog een lusje erbij doen, de rest verlangde naar het hotel.

Na ca. 90 km de laatste klim: waar we ‘s morgens met een rot vaart naar beneden waren gegaan. Nu ruim 2 km stijgen. Maar wat was het stijl, wat waren we inmiddels doodmoe. Boven bleek het 12% te zijn.

Gelukkig was het hotel vlak bij en konden we ons storten op heerlijk koel bier/cola.

Douchen, de verrichtingen van Tom Dumoulin volgen. Daarna hebben we gezellig wat zitten kletsen en gingen we lekker eten. Verder volgde er alleen maar rusten.

Dag 4 B-ploeg door Herman Engelen

Het was net een wedstrijdje tussen de smartphones met onweer-buienradar en de echte toerrijders niet bang voor een buitje. Hoe langer het duurde hoe meer mensen niet meer wilden rijden. Uiteindelijk bleven er 4 over: Herman, Jaap, Karel en Ko. Twee uur later, na 40 km, 650 hoogtemeters, hellingen van 14% plus en slechts een vijftigtal regendruppels, kwamen we met zonneschijn weer bij het hotel terug. Met meer dan 300 km op de teller, een zeer geslaagd klimweekend.

 

Klimweekend 2016 Bad Bertrich

Dag 1 Donderdag 5 mei door Peter Kee

Op 5 mei, Bevrijdingsdag, vertrokken we in de vroege ochtend naar Duitsland. En wat bleek tot onze verbazing, ook daar was het een feestdag al noemde men het bij onze oosterburen Himmelfahrtstag. Nou ja, toch een keer samen een feest 71 jaar na dato. Onderweg hadden we danig last van dit dagje vrij zodat we een uur later in Bad Bertrich aankwamen dan gepland. Ons onvolprezen bestuurslid en organisator Koos wees ons onze kamers die werkelijk van hoog niveau waren. Vooral die van Koos, Lowie, Harry en Wilco  overigens die zich een luxe appartement hadden toegeëigend met kamervullende beeldbuis. Maar wij hadden ook niets te klagen. Vooral niet omdat Koos de handdoeken van Hotel Schwanenweiher zeer smaakvol voor ons had gevouwen.

We voelden ons direct thuis in deze romantische omgeving. Toch maar snel omkleden en de fietsen rijklaar maken. Om half drie stond iedereen klaar voor de eerste, gezamenlijke, tocht. Achttien powerhouses uit Breukelen en omgeving klaar voor de start. Maar vanzelfsprekend moest eerst de groepsfoto worden gemaakt. De eerste de beste passant werd verzocht om de helden van de Eifel op de gevoelige plaat vast te leggen. De man had wellicht zijn rolstoel aan de kant kunnen zetten na zijn onderdompeling in het geneeskrachtige water in dit kuuroord, maar zijn ogen waren er bepaald niet op vooruit gegaan. Hij had zo’n tien minuten nodig om het gezelschap in het kader te passen en zelfs toen bleken er uiteindelijk nog twee man te ontbreken. Nou ja, die fotoshopt Koos er vast nog wel bij.

 

Van links naar rechts: Dirk van de Neut, Herman van de Velde, Jaap Oosterhoff, Koos Berkelaar, Karel Hulsman, Hans Coenen, Ko Klein, Herman van Engelen, Harry Egberts, Berry van der Loo, Cees Pina, Walter van de Asch, Peter Kee, Wilco van der Tol, Lowie Kaspers, Leen Meijer, Stephan Segboer en Wim Aerns

 

Na deze fotosessie vertrokken we voor naar Koos zei een opwarmtochtje van veertig kilometer. Die inschatting bleek niet helemaal te kloppen, hij vergat de twintig kilometer klimmen erbij te vermelden. Dat was vast niet helemaal per ongeluk. We reden rustig naar Alf, een dorpje aan de indrukwekkende rivier de Moezel. Keurig in gelid, in het spoor van onze wegkapiteinen Harry en Lowie, daalden we af naar de rivier die zoals we allen weten, ontspringt bij de Col de Bussang in de Franse Vogezen en na 544 kilometer bij Koblenz uitmondt in de Rijn. Langs de rivier zagen we tegen de hellingen de vele wijnakkers waar de bekende en smakelijke moezelwijn wordt verbouwd. Onderweg werd door de kenners al ernstig verlangd naar klotsende glazen vol riesling, müller-thurgau, kerner of bacchus. Daar was de eerste dertig kilometer ook alle gelegenheid voor want we peddelden rustig langs deze brede kronkelende rivier. Alle tijd om de vele campers te bekijken die op ongezellige campings in het geleid naast elkaar stonden opgesteld. Zo’n camper koop je toch om je als een zigeuner door de wereld te kunnen bewegen zou je denken, maar in werkelijkheid blijkt het een groot genoegen om een metertje van elkaar te gaan staan en dan met een chagrijnige kop voor de luxe wagen in een krakkemikkig campingstoeltje te gaan zitten. We hadden werkelijk met ze te doen.

Bij Cochem-City veranderde de wereld plots volledig. We verlieten de rivier en kregen de eerste klim voorgeschoteld. Dat was direct een pittige. Walter, Lowie en Harry, de drie man die 9 dagen op trainingskamp waren geweest op Mallorca verloren we al snel uit het oog. Maar ja die hadden eigenlijk vals gespeeld, met zo’n motortje in mijn fiets kan ik het ook.  Herman en Dirk namen beduidend meer tijd om de eerste klim grondig in zich op te nemen. Dirk had zich ingehouden verklaarde hij later plechtig bij het eerste biertje.

Na deze klim was het traject redelijk te behappen. Hier en daar nog een test van de spieren, maar niet meer zo langdurig als bij deze eerste klim. Na zestig kilometer arriveerden we collectief, zonder blessures en lekke banden, maar toch wel enigszins vermoeid en dorstig bij ons hotel en het zonovergoten terras. Reden genoeg om onmiddellijk bladen bier te laten aanrukken. Bitburger en halve liters wit bier.

Na een verfrissende douche verzamelde het gezelschap zich in burgerkledij voor het diner; tomatensoep met heel veel crème, schnitzel met weinig champignons en veel zoute frites en ijs met heel veel kersen toe. Van woest stappen in het swingende kuuroord kwam het niet meer die avond. De volgende morgen moest er weer vroeg worden gestart.

Dag 2 Vrijdag 6 mei door Wim Aerns

Deze dag splitsten we ons in 2 groepen: de wat sterkeren en de wat minder sterkeren. Ik behoorde tot  die 2e groep. Herman en Jaap bogen zich over een kaart en hadden al snel een leuke route te pakken. Alleen was bij vertrek al snel te merken dat de benen nog niet helemaal op het juiste klimniveau zaten. Het ziet er op de kaart allemaal simpeltjes uit, maar het is wel degelijk zwaar. Al snel bleek dat afdalen makkelijk is dan klimmen. Af en toe moesten we even stoppen om Herman en Jaap de gelegenheid te geven de kaart nog eens te raadplegen. Stuk langs de Moezel, wat klimwerk en uiteindelijk een heel fraai fietspad gevonden: de Grüne Strasse, richting Manderscheid. Een voormalig spoorlijntje uit begin van de 1e wereldoorlog. Nu mooi geasfalteerd. En we waren beslist niet de enigen. Dat was lekker fietsen en  in een prachtige omgeving. Onderweg ergens koffie gedronken en daar kwam plotseling Dirk van der Neut met een eigen gebakken cake aanzetten.

Een lunchadres was niet eenvoudig te vinden. Maar natuurlijk vind je wel iets. Opvallend was wel dat langs de Moezel het enorm druk was en zo gauw je de heuvels inging dat het zeer stil was. Dorpjes lagen in de slaapstand.

Vervelend waren wel de motorgroepen. Soms kwamen die met een rotgang een bocht om, regelmatig over hun weghelft heen. Oppassen geblazen.

Via  allerlei klim- en daalwerk richting hotel. Jaap wist ons keurig door de “hoofdstraat” van Bad Bertrich te loodsen. En wat smaakt een lekker koud biertje dan lekker. Later kwam de andere groep ook thuis. Gezellig bij babbelen, nog een biertje, douchen en op een moment gezamenlijk aan het avondeten. Het was een zeer geslaagde dag.

Dag 3 Donderdag 7 mei door Wilco van der Tol

Het was al vroeg licht in onze Serre annex Slaapkamer zonder gordijnen. Lowie slaapt nog, dus even de overloop over, naar de gedeelde badkamer. Bezet… Ja, het valt niet mee om een kamer met z’n vieren te moeten delen.Naar beneden. Harry staat in de keuken al zijn bidons te wassen. Dan maar door de woonkamer, langs het grote flatscreen tv-toestel, door gang, door de piano kamer, door de grote schuifdeuren, naar het balkon, om een frisse neus te halen. Tja, het valt niet mee om een kamer met z’n vieren te moeten delen.

Zodra alle kamergenoten door hun ochtend ritueel heen zijn is het tijd voor ontbijt. De vrouw des huizes loopt niet, maar schreit door de ontbijtzaal. Zeer efficiënt voorziet ze ons van koffie, thee en eitjes, in zo min mogelijk trips naar de keuken.

Er wordt weer in twee groepen gereden. Eén voor de mensen die op tijd zijn en één voor de mensen die te laat zijn, de zogenaamd ‘snelle groep’.

Via Bullay, Moritzheim, Peterswald-Löffelscheid, moet er al flink geklommen en gedaald worden. Het klassement van de eerste dagen zet ook vandaag weer door. Eerst Team Mallorca, dan de woensdag avond ploeg, dan de zondagrijders.

Na het vliegveld van Hahn, wordt er over een mooi glooiende dalende weg richting Briedel gereden. Echt zo’n weg waar je op de grote molen, snelheid maakt voor wanneer het omhoog gaat. Halverwege dit pad blijkt dat we eerste links hadden moeten nemen. En de andere kant op glooit het toch iets minder mooi. Via Ravensbeuren, Irmenach

De lunch is in Trarbach, bij de pizzeria aan de Moesel. Pasta of Pizza. Want op zo’n tocht kun je niet genoeg eten. De groep wordt opgesplitst. Peter en Stephan rijden langs de Moesel terug naar Bullay en hopen zo een aantal klimen voor de middag te ontlopen.

De rest neemt de klim van Trarbach naar Mont Royal Ruïnes, die eindigt met een korte afdaling. Direct na de parkeerplaats van de Ruïnes volgt een klim van 14% (met een topje van 20%) gevolgd door een mooie rechte weg met stukje variërend van 10% tot 17% naar Ürzig. De rangschikking is wel anders, Team Pasta is als eerst boven, en Team Pizza heeft toch iets meer moeite met deze klim.

Hierna lijkt het ergste achter de rug. Alleen nog de rit naar Niederscheidweiler, en dan die vervelende klim naar Hontheim. Aan het einde van de dag voelt die toch zwaarder dan die op papier is.

Wanneer we na 112 km (2400 hoogte meters) terug komen zit de vroege groep al op het terras en ook de Moeselgangers zitten al aan het bier. Ook zij hebben meer dan 100 km gereden.

Dag 4 Zondag 8 mei door Herman van de Velden

De avond er voor werd er door Koos gevraagd wie de volgende morgen mee wilde fietsen. Het voorstel was om ongeveer twee uurtjes te fietsen en dan af te sluiten met koffie en gebak.

Er waren vier mannen die gelijk naar huis wilden omdat er:

  • Genoeg was gefietst
  • Het Moederdag was
  • De Files te ontwijken
  • Of naar het vrouwtje wilden
  • Iedereen is gaan slapen en tijdens het dromen werd het anders.

De volgende morgen aan het ontbijt kwam Koos met weer de zelfde vraag. Er werd toen besloten om toch maar allemaal naar huis te gaan. Want “Samen uit Samen thuis”.

Iedereen ging huiswaarts behalve Peter die zijn vrouw/ vriendin/ meisje [1] beloofd had om er nog een paar dagen aan vast te knopen.

Eenmaal onderweg reden wij zonder Tom Tom ouderwets met de kaart op de schoot. Leen en Herman (snor) kwamen de ‘man met de cake’ onderweg nog tegen. We dronken samen met Karel en Dirk koffie in een wegrestaurant.

Om kwart over twee kwamen we aan bij het Regthuys waar Willem en Sander zaten en hebben we nog een biertje genomen. Ik heb Leen thuis afgeleverd en ben naar Maarssenbroek gereden.

Wat hebben we met zijn allen genoten. Nog een wijze opmerking van Koos; “Er is tijdens het klimmen altijd een laatste wagonnetje aan de trein en als je dat wagonnetje verplaatst, is er wel een ander laatste wagonnetje”. Kortom accepteer dat er altijd wel iemand als laatste bovenkomt.

Dus we hebben altijd gewacht op elkaar. Dit is nog een heel bijzondere wielerclub want er wordt echt rekening met elkaar gehouden.

Ondergetekende Herman met snor.

[1] Doorstrepen wat niet verlangd werd